Vik i Sogn.

Etter turen over Vikafjellet var dette synet som møtte oss då me kom i litt lågare lende. Eit vakkert lappeteppe av små og store gardar nedover dalen. All ære til den norske bonden som held kulturlandskapet i hevd!

Ei vakker bygd stig fram nedst i dalbotnen. I storesvingen var me innom ein liten kafe og hadde ein kopp kaffi og såg på utsikta frå verandaen der. Gammalt og nytt side ved side. Hadde me visst kva me gjekk glipp av då me stoppa oppe i Storesvingen hadde me nok tatt den pausen seinare. Me kom fram til Hove kyrkje fem minutt før dei skulle stenge. Eg tenkte at det var dumt å betale inngangspengar for berre fem minutt, hadde eg visst litt meir om kyrkja på førehand hadde eg gladeleg betalt for fem minutt. Eg googla Hove kyrkje då eg planla dette innlegget, HER er noko av det eg fann.

Hove kyrkje er den eldste steinbygningen i Sogn og truleg ein av dei eldste i landet. Ho blir datert til slutten av 1100-talet. Kyrkja har namn etter garden Hove. Rike gravfunn frå romartida peikar ut Hove som eit tidleg hovdingsete i Vik, og historikarar meiner kyrkja kan vera bygd av ein framståande jordherre som ei privat gardskyrkje. Den eksisterande kyrkja kan vera etterfølgd av eit tidlegare gardskapell, men dette er svært usikkert. (kopiert frå fortidsminneforeninga i Sogn og Fjordane si side)

Gammalt minnesmerke.

Litt lenger nede låg Hopperstad stavkyrkje som vart bygd kring 1130. Stavkyrkja vart kjøpt av arkitekt Peter Andreas Blixi 1885 og restaurert/ombygd i åra fram til 1891.

Tilsist i dag eit bilde av Feieos kyrkje bygd i 1866.

Blogger har tulla noko voldsomt medan eg laga dette innlegget så eg er spent på korleis det ser ut når eg publiserer. Eg er ganske varm, puh...

Over Vikafjellet.

Etter at me hadde passert Granvin gjekk turen vidare opp til Voss som me berre køyrde forbi denne gongen. Deretter bar det over Vikafjellet. Dette første bilde klarer eg ikkje å stadfeste heilt. Nokon som veit så skriv ein kommentar så skal eg rediger og føre det på.

Hyttelandsby på veg opp mot fjellet. Det ligg ein liten støl rett før dei brattaste bakkane "sikksakkar" seg oppover fjellsida. Ein buss hadde fått problem midt i bakken og passasjerane blei plukka opp av ein annan buss medan me hadde ein rastepause nede ved stølen. Vegen me kom ligg slett og fin i dalbotnen. Tilbakeblikk eit stykke oppi bakkane. Det er hytter over store deler av den norske fjellheimen. Då me stoppa for å strekke litt på beina oppdaga me desse to som gjekk åleine oppover ei snøfonn. "Neimen har dokke ikkje mamme dokke da?" Det blei konstantert at lamma var friske og fine og i godt hald. Tillitsfulle var dei også. "Hei du, vent på meg!" Morlause var dei ikkje, her kjem mor og tvilling for å forsikre seg om at broremann ikkje blir med oss vidare på turen, hehe. Familien samla :) For oss gjekk turen vidare mot Vik i Sogn. Bilde derifrå på neste innlegg :)

Ha ein fin laurdag :)

Langs nordsida av Hardangerfjorden.

Etter spaserturen i Øystese gjekk turen vidare innover langs Hardangerfjorden.

Me køyrde over Fyksesund bru. Brua er 346 m lang med eit hovedspenn på 230 m. Ho blei opna i 1937 og er ei såkalla mjuk henhebru, ein norsk spesialitet. Då ho blei laga var ho nordauropas lengste hengebru. Brua har berre eit kjøyrefelt og er lysregulert. Me hadde små stopp langs vegen for å fotografere og kjøpe hardangerfrukt. Her har dei planta frodige sommarblommar i ein plantekasse laga av naturen sjølv. Vegen går langs fjorden. Her ser me innover fjorden. 25 min seinare tok eg desse neste to bilda utover fjorden, altså vegen me hadde køyrt. Langs fjorden låg det gardar og små grender. Velstelt og vakkert. Fjordlandskapet hadde ikkje vore det same utan desse vakre perlene av kulturlandskap der det elles stort sett er lauvskog-kledde bratte fjellsider. Denne perla låg på eit nes på andre sida av fjorden. Vidare innover fjorden.

Vestland, Vestland

(Sigurd Førsund/Tore Ørjasæter)

Å Vestland, Vestland når eg ser deg slik

Med fagre fjell og fjord og tronge vik.

Det stig i all sin venleik stort og vilt

Og atter møter meg so mjukt og mildt.

~~

Og gleda strøymer i meg still og stor

med glans av bjørkeli og blåe fjord

Og i meg sjølv eg kjenner dypter av

den stille skogen og det store hav.

~~

Min lette båt ein solblank kveld eg ror,

sjå fjell og himmel sym på stille fjord

og djupe dalen med sitt grøne fang,

som skin av lauv og blom frå li og vang.

~~

Sjå skuggane som kliv dei kvasse fjell

lik dagsens timar tøyer seg mot kveld

Det sveiper seg om tind og tronge dal

eit draumeslør av sommarnatti sval.

Øystese i Hardanger.

Etter overnatting på Hardangerfjor hotell rusla me litt rundt i Øystese før turen vidare. Trass i trafikken som susa forbi fekk me ei kjensle av helg og høtid sidan kyrkja låg rett ved hotellet.

Mange av dei som fant vegen til kyrkja var pynta i bunad så det var sikkert den store dåpsundagen for sommaren denne dagen. Apropos å finne vegen til kyrja, her var det vegar frå alle kantar Det blir sagt at alle vegar fører til Rom, men her fører alle vegar til kyrkjetrappa. Eg synest smijernsportane var så vakre. Medan kyrkjeklokkene ringde inn til gudsteneste rusla me ein tur runt i ein liten park i nærleiken. Bur ein ved sjøen opplever ein frå tid til anna at båtar blir tatt av havet og mange stader står det minnesmerke over dei som havet tok. Slik også her i Øystese. Havet var livberginga ved kysten, men havet kunne også ta liv. Mange har fått ei våt grav gjennom tidene. Havet kan vere vakkert og rikt på fisk, men også frådane og lunefullt. Når ein tenker på dei små farkostane som gjekk langs kysten tidlegare er det forståeleg at det av og til kunne gå gale trass i flinke erfarne fiskerar og sjøfolk. Eit par sommarkledde småbarn med bøtter og spann hadde liva opp dette siste bilde, men det hadde eg ikkje med meg gitt :) Så "man tager hva man haver" for å få litt "liv" i bildet, hehe. Ein kjekk mann er heller ikkje å forakte.

Fleire turbilde følgjer så følg med, følg med :)))

Blåne bak blåne.

Grunnen til at det har vore stille på bloggen min dei siste dagane er at eg har vore på biltur. Bilda eg viser i dag er tatt heilt ytterst i Hardangerfjorden. Om du følgjer bloggen min framover dei neste dagane skal du få sjå litt av det vestlandet og høgfjellet som gøymer seg bak desse blå fjella.